Çift Portresi - Ruhum ve Etkim

Bu portrede kadın, gücün ve keskinliğin zarafetle dengelendiği bir ruhu temsil eder.
Hayata karşı dimdik durur, sınırlarını net çizer; ama kalbinin içinde saklı, derin ve sıcak bir sevgi vardır. Sevmeyi bilir, sevilmeyi önemser. Onun sevgisi öyle bir kudrettir ki, adamın dinginliğini simgeleyen ay figürünü bile kendi tonlarıyla yeniden boyar; ona kendi rengini, kendi nefesini katar.
Adam ise güvenin sade ama köklü hâlidir.
Duvarları yüksek değildir fakat sağlamdır; tıpkı bir ağacın gövdesi gibi… Kadına sımsıkı sarılışı, ona bıraktığı koşulsuz huzurun sembolüdür. Kadın, onun kollarında hem güvende hem özgürdür; adamın duruşu, ona ait eşsiz bir liman gibidir.
Ve adam, kadının sevgisinde kaybolur.
Kollarıyla sardığı bu güçlü kadının varlığı, ona öyle derin bir dinginlik verir ki… Gözlerini kapadığında, sarılışın sıcaklığında kendisini unutur. Kafasının bembeyaz oluşu, işte bu teslimiyetin ve arınmışlığın resmidir: zihninin sustuğu, kalbinin konuştuğu an.
Bu tablo, iki ruhun birbirine nasıl dokunduğunun;
biri gücüyle, diğeri dinginliğiyle nasıl bütünleştiğinin hikâyesidir.
Birbirine sarılan iki beden değil, iki dünyanın buluşmasıdır.